آکادمی صداسازی مهندس جهانبخش فرجی شمس قاری بین المللی قرآن کریم
لینک مطالب جلسه اول :
برای دریافت مطالب بر روی آدرس زیر کلیک کرده و در صفحه دانلود رمزی را که از طریق پیامک برای شما ارسال کردیم در کادر جلوی کلمه عبور وارد نمایید .
ضمنا تاکید می کنیم که جهت دریافت برنامه آموزشی خرداد ماه حتما اقدام نمایید .در ضمن به خاطر تاخیر یک روزه در قرار دادن فایل پوزش می طلبیم.
لینک دریافت مطلب :
http://s1.picofile.com/file/7787555799/%D8%AC%D9%84%D8%B3%D9%87_%D8%AF%D9%88%D9%85.pdf.html
وحیدی
لینک مطالب جلسه اول :
برای دریافت مطالب بر روی آدرس زیر کلیک کرده و در صفحه دانلود رمزی را که از طریق پیامک برای شما ارسال کردیم در کادر جلوی کلمه عبور وارد نمایید .
ضمنا تاکید می کنیم که جهت دریافت برنامه آموزشی خرداد ماه حتما اقدام نمایید .
لینک دریافت مطلب :
وحیدی
به محض اینکه ابزارهای لحنی در تقلید حاصل شد، تقلید در ردیف رویه ای اشتباه می باشد. این ابزارها شامل صدا و فرم قرائت، تنظیم لحنی، تحریرها، استفاده از نغمات، شناخت نسبی ردیف لحنی و ….
تقلید بعد از تقلید اشتباه می باشد.
تنفس در تلاوت معمولاً به دو حالت صورت می گیرد:
الف): تنفس ورزشی که معمولاً برای اجرای قطعات کوتاه استفاده می شود.
ب): تنفس دیافراگمی که معیار و اصل می باشد و برای اجرای قطعات طولانی و با پرده های بالا مورد استفاده قرار می گیرد.
در اجرای قطعات اوج باید به موارد ذیل توجه کرد:
الف): تنفس صحیح
ب): استفاده از قطعات و ملودی های بالا رونده
ج): فرم ملودی موسیقایی
اجرای قطعات اوج به سه صورت می باشد:
الف): دفعی – اجرای به یکباره قطعه اوج در طبقات بالای صدا
ب): درجی – انتقال از درجات پایین صدا به درجات بالا
ج): دفعی رفعی – انتقال به درجات بالاتر با استفاده از حالت دفعی. محدوده حصار صدا
تنظیم لحن یکی از فنونی است که قاری مبتدی و تازه کار و قاری مشرِف به فن را از یکدیگر جدا می سازد. برای تنظیم لحن شناخت چند مسئله ضروری است: الف): عدم تصمیم گیری برای ایجاد کارهای جدید صوتی و لحنی در وسط اجرای لحن. ب): شناخت جای وقف و اینکه بدانیم تا کجا باید بخوانیم. در بعضی موارد برای اینکه نمی توانیم جای وقف را پیدا کنیم آنقدر می خوانیم که دیگر نمی توانیم لحن را تنظیم کنیم که این مسئله اشتباه است. ج): شناخت و اشراف کامل به لحن مورد نظر. د): عدم فانتزی قرائت کردن. منظور این است که در انتهای لحن از اجرای کارهای متداول امروزی که تنظیم لحن را دشوار می کند بپرهیزیم. این کارها بیشتر حالت فانتزی دارد و وجود چند مورد حالت نمک قرائت را دارد ولی کلاً حُسن محسوب نمی شود. قرائت باید اصیل باشد. قرائت، بدون توجه به اصالت، جذاب و زیبا نخواهد شد.
وقف به معنای ایستادن می باشد. قاری قرآن این توانایی را ندارد که در یک نفس یک مطلبی را قرائت کند. لذا برای تجدید نفس باید در جاهایی بایستد. جاهایی را که قاری می ایستد را موقوفه می گویند. تعریف وقف در تجوید قرآن کریم به این شرح است: قطع صدا و قطع نفس و به دنبال آن تجدید نفس و ادامه قرائت. در فن قرائت قرآن کریم با دو نوع وقف مواجه می شویم:
الف): وقوف تفسیری و مفهومی.
وقوف مفهمومی آن وقوفی هستند که علامات وقف دارند. این علامات وقف در قرآن های مختلف وارد شده است. بعضی از وقوف مفهومی علامت ندارند که چهار نوع هستند. وقف کافی، وقف تام، وقف قبیح، وقف حسن. برای شناخت این وقوف باید با معانی و لغات آشنا باشیم.
ب): وقوف تجویدی.
وقوف تجویدی ۶ نوع می باشد که ۳ نوع آن عملاً اجرا نمی شود و ضرورتی هم در اجرای آن وجود ندارد یعنی شناخت و عدم شناخت آن یکی است. در جلسه ی آینده به سه بخش دوم اشاره ای خواهم داشت.
الف): وقف ابدال.
ابدال به معنای تبدیل شدن می باشد. اگر آخرین حرف کلمه تاء گرد (ة) باشد تبدیل به هاء خواهد شد. مانند القارعة که هنگام وقف خوانده می شود القارعه. اگر آخرین حرف حرکت تنوین فتحه داشته باشد در هنگام وقف این حرکت تبدیل به الف خواهد شد. مانند احقاباً که خوانده می شود احقابا.
ب): وقف اسکان.
اسکان به معنای ساکن کردن می باشد. اگر آخرین حرف کلمه ای حرکات کوتاه و حرکات تنوین ضمه و کسره داشته باشد هنگام وقف تبدیل به ساکن خواهد شد. برای مثال: تعلمونَ ، تعلمون – کثیرٍ ، کثیر – حقٌّ ، حقّ.
ج): وقف بدون تغییر.
همانطور که از اسم این وقف پیداست منظور این است که اگر آخرین حرف کلمه ای حرکات کشیده باشد هنگام وقف بدون هیچگونه تغییری به همان صورت باقی خواهد ماند. مانند: تسرفوا ، تسرفوا – کُلوا ، کلوا.
در حرف (ت) تار صوتی نمی لرزد، سکوت دارد و هوای خالی بیرون می آید؛ اما در حرف (د) تار صوتی می لرزد و صوت تار صوتی از بسط بیرون می آید . در حرف (ط)، باید (ت) را تفخیم دهیم ودرحلق پر کنیم. در این حرف جهر ایجاد می شود؛ ضمن اینکه باید بوی (ت) هم بیاید. در واقع (ط) همان (ت) مفخم است؛ (ط) از (ت) مفخم درست شده است نه از (د).
مکانیزم تولید حرف (ت): برای ادای این حرف، هوا بیرون می آید و سر زبان به نطع می چسبد و هوا پشت زبان حبس می شود. (برای ادای این ۳ حرف همه ی زبان با دندان های بالا، کاملا راه دهان را می بندند.) هوا می خواهد از خیشوم بیاید اما نرم کام آن راهم بسته است. بنابراین هوای حبس شده انسداد ایجاد می کند و از هر جایی که بسط آزاد شود (نوک زبان) فشار هوا بیرون می زند. این ۳ حرف از یک جا تولید می شوند اما در صفات با هم متفاوتند.
